The Story of Kindred
Kindred is not one creature, but two.
Lamb is gentle and quiet, with a white mask and a bow. Wolf is a shadow with teeth. Together, they are death.
Some nights, Wolf asks Lamb to tell him a story. He has heard it a thousand times, and he always forgets. She always tells it anyway.
Long ago, she says, death was only one. A pale man with dark hair, walking the world alone.
Every living thing would meet him one day. So every living thing turned away. Doors closed as he passed. Birds went quiet. No one ever said his name kindly. He was the only thing in the world that no one was waiting for.
So he took an axe, and he split himself in two, right down the middle.
One half became Lamb, for those who are ready. She offers a quiet end, and an arrow that does not hurt.
The other half became Wolf, for those who run. He chases them into the dark. His end is not quiet, and it is not kind. Those who run from death meet it in his teeth.
In the end, everyone must choose: Lamb’s arrow, or Wolf’s teeth.
Cutting himself in half must have hurt more than anything. But being alone hurt more.
So he would always have a friend.
Now they are never apart. Every life they end, they end together. Neither will ever be alone again, and neither will ever be whole.
چیرۆکی کیندرێد
کیندرێد یەک بوونەوەر نییە، بەڵکو دووانە.
بەرخ نەرم و بێدەنگە، دەمامکێکی سپی و کەوانێکی پێیە. گورگ سێبەرێکە کە ددانی هەیە. پێکەوە، ئەوان مەرگن.
هەندێک شەو، گورگ داوا لە بەرخ دەکات چیرۆکێکی بۆ بگێڕێتەوە. هەزار جار گوێی لێ بووە، و هەمیشە لەبیری دەچێتەوە. بەرخیش هەمیشە دیسان بۆی دەگێڕێتەوە.
دەڵێت: زۆر لەمەوبەر، مەرگ تەنها یەک بوو. پیاوێک بە ڕووخسارێکی سارد و بێگیان و قژێکی ڕەش، بە تەنیایی بە جیهاندا دەگەڕا.
هەموو گیانلەبەرێک دەبوو ڕۆژێک لە ڕۆژان بیبینن. بۆیە هەموویان پشتیان تێ دەکرد. کە تێدەپەڕی، دەرگاکان دادەخران. باڵندەکان بێدەنگ دەبوون. هیچ کەسێک هەرگیز ناوی ئەوی بە میهرەبانی نەدەهێنا. ئەو تاکە شت بوو لە جیهاندا کە کەس چاوەڕێی نەدەکرد.
بۆیە تەورێکی هەڵگرت، و خۆی کرد بە دوو کەرتەوە، ڕێک لە ناوەڕاستەوە.
نیوەیەکی بوو بە بەرخ، بۆ ئەوانەی ئامادەی کۆتایین. ئەو کۆتاییەکی هێمنیان پێ دەبەخشێت، و تیرێک کە ئازاریان نەدات.
نیوەکەی تری بوو بە گورگ، بۆ ئەوانەی هەڵدێن. ئەو بەدوایاندا ڕادەکات بەرەو تاریکی. کۆتاییەکەی ئەو هێمن نییە، و میهرەبانیش نییە. ئەوانەی لە مەرگ هەڵدێن، لە نێوان ددانەکانی ئەودا کۆتاییان دێت.
لە کۆتاییدا، هەموو کەسێک دەبێت هەڵبژێرێت: تیرەکەی بەرخ، یان ددانەکانی گورگ.
کەرتکردنی خۆی بە دوو نیوە، دەبێ لە هەموو شتێک بە ئازارتر بووبێت. بەڵام تەنیایی ئازاری زیاتر بوو.
بۆ ئەوەی هەمیشە هاوڕێیەکی هەبێت.
ئێستا هەرگیز لە یەک جیا نابنەوە. هەر ژیانێک کۆتایی پێ بهێنن، پێکەوە کۆتایی پێ دەهێنن. هیچیان هەرگیز جارێکی تر تەنیا نابن، و هیچیشیان هەرگیز یەکپارچە نابنەوە.